De landelijke gemeente Vlierzele met amper 2500 inwoners, waar men nog nooit over atletiek had gehoord, zou voor velen onbekend zijn gebleven indien daar niet een bloeiende atletiekvereniging bestond. In de maandelijkse omzendbrief nr. 58 van maart/april 1943 van de Belgische atletiekbond verscheen als nieuwe club Vlierzele Sportief. Atletiekclub Vlierzele Sportief is gesticht op 25 februari 1943 door de heer Léon Buyle, nijveraar te Vlierzele en eigenaar van een terrein van ± 4 hectaren groot dat hij ter beschikking stelde voor de aanleg van een atletiekpiste. Reeds in 1923 beoefent Léon Buyle atletiek en als hij in 1933 zaakvoerder wordt in de weverij te Vlierzele heeft hij snel een kern van sportieve medewerkers rond zich verzameld om deel te nemen aan coöperatieve wedstrijden. Alost Sport ziet de mogelijke versterking voor haar rangen en sluit gans de groep in 1936 aan. Het zijn uiteindelijk de oorlogsomstandigheden die de stichting van een eigen club in Vlierzele in de hand werken. Op 25 februari 1943 wordt de club met stamnummer 70 "Vlierzele Sportief" boven de doopvont gehouden.

Reeds in 1944 behaalt VS de nationale Crosstitel in 2^de categorie. Deze prestatie wordt in 1945 overgedaan met nog 3 nationale kampioenen op de piste als extraatje. We zitten volop in de pionierstijd. Het eerste terrein, een gewone weide in de omgeving van de kerk blijkt al spoedig onvoldoende en met de spade wordt naast de Putbos, vandaar de naam Putbosstadion, een eerste piste gegraven van nauwelijks 4 meter breed met een niveauverschil van 1,50 meter. De bochten zijn scherp, er zijn problemen met de afwatering van de hoger gelegen landerijen en de werp- en springstanden zijn niet verhard. Niets kan echter het enthousiasme van het bestuur en de atleten luwen. Voor alle werk zijn er vrijwilligers genoeg om alles met eigen middelen uit te voeren. De kleedkamers worden viermaal van plaats veranderd, telkens zij te klein worden. Tweemaal wordt een waterput gegraven want waterleiding bestaat er niet, evenmin als elektriciteit. In 1950 wordt een stuk grond naast het terrein bijgekocht om het middenterrein en de piste te kunnen verbreden. Met een bulldozer wordt het niveauverschil weggewerkt. Na een maand werk verrijst een piste van 324 meter met 4 banen. Voor die tijd één der mooiste terreinen van Vlaanderen.

In 1951 worden voor de eerste maal in de geschiedenis van de Belgische atletiek nationale interclubkampioenschappen ingericht. De bestaande clubs moeten hun kandidatuur stellen en de bond deelt deze in in reeksen. VS, ingedeeld in 2^de categorie, moet dringend op zoek naar polsstokspringers en hordenlopers. Tweede pinksterdag 1951 wordt een hoogdag voor VS want ze veroveren de titel te Oudenaarde en promoveren naar de hoogste afdeling. In zowat alle Belgische dagbladen leest men ’s anderendaags over het retourbiljet dat VS genomen heeft van 2^de naar 1^ste afdeling, maar dit is zonder de waard (in dit geval de VS–atleten) gerekend.

In 1959 komt er opnieuw een nieuwe piste. Nog steeds 324 meter lang maar ditmaal met 6 banen. Een nieuw clubhuis wordt gebouwd. Datzelfde jaar mogen wij ook wereldrecordhouder Roger Moens in onze rangen verwelkomen. Deze stimulans doet VS in 1960 de titels 4x400 meter en 4x800 meter behalen met een nationaal record er bovenop in deze laatstgenoemde proef. VS eindigt voor de eerste maal bij de eerste 3 in het interclubkampioenschap en wint de Beker van België. Het bezit van een atletiekterrein "Het Putbosstadion" en van goede trainers bracht VS stilaan hogerop. Voor het 20-jarig jubileum in 1963 wordt naar de roos gemikt… en het is raak: VS wordt Belgisch Interclubkampioen. Na een éénjarig verblijf in 2^de klasse in 1964 volgen de succesjaren zich op. De herenploeg behoudt nog dertig jaar lang een plaats in de hoogste nationale afdeling. De club heeft het grootste aantal aangesloten atleten, kan rekenen op 50 officiëlen en richt het grootste aantal wedstrijden van het land in.

Aanvankelijk kwamen de kandidaat-atleten vooral uit de omliggende landelijke gemeenten (Vlierzele, Zonnegem, Oordegem en Papegem). Naderhand wordt er werk gemaakt van de stichting van een aantal gemeentelijke kernen om de ver van het terrein wonende atleten beter te kunnen begeleiden. Een systeem dat prachtig werkt dankzij de onverdroten inzet van de kernleiders en hun medewerkers. Geleidelijk aan ontstonden meerdere lokale kernen die, vooral door de inrichting van jaarlijkse oefencrossen, veel bijdroegen tot de uitbreiding van het rekruteringsgebied van de club. Tot de actiefste kernen behoorden: Welle, Haaltert, Burst, Erpe, Wetteren, Melle, Schellebelle, Wichelen, Uitbergen, Berlare en Overmere.

In de jaren zeventig heeft VS regelmatig zijn deel van de koek en beschikt het over nationale kampioenen en recordhouders. Ondertussen werd ook een damesafdeling opgericht, die eveneens vrij vlug doordrong tot de hoogste afdeling om op haar beurt in 1975 Belgisch Interclubkampioen te worden. Tijdens de glorieperiode in 1970 - 1980 telde VS nagenoeg 500 actieve atleten, zowel Dames als Heren.

Toen in de late jaren ´70 in België meerdere 400-meter synthetisch verharde pistes aangelegd werden met staats- of stadsgelden bleek de aantrekkingskracht van de oudere sintelterreinen fel te verminderen, zodat Voorzitter Léon Buyle de aanleg van een kunststofbaan in het Putbosstadion wenselijk achtte. Gezien de kostprijs van deze werken (tientallen miljoenen BEF) niet gedragen kon worden door een privé persoon, besloot de heer Buyle in 1977 zijn terrein te verkopen aan BLOSO, dat beloofde er spoedig een modern atletiekstadion van te maken. Niemand wist op dat ogenblik dat VS bijna 15 lange jaren zou dienen te wachten op de inlossing van deze belofte.

In 1983 werden een aantal initiatieven op touw gezet om het 40-jarige bestaan te vieren. Ter gelegenheid van zijn 40-jarig bestaan, behaalde VS 5 titels en 2 nationale records. Maar er gebeurde meer dan dat. Onder de leden bestond de duidelijke wens om én de club naar binnen toe beter te structuren, én naar buiten toe zich als een sterke persoonlijkheid te profileren. Een eerste gevolg daarvan was de oprichting van een jeugdcomité, een groep mensen die vonden dat wij vooral de jongeren moesten blijven aanspreken. Om dat te laten gebeuren werden speciale jeugdsessies opgezet. Het succes van dit initiatief was gewoon overweldigend. Niet alleen bereikten we meer jongeren maar jongens en meisjes leerden al spelenderwijze nieuwe disciplines kennen en appreciëren. Dit resulteerde dadelijk in sterkere prestaties en de motivering om door te gaan.

In de loop van de zomer van 1984 werd onder het voorzitterschap van Mark D’Haese een totaal nieuw bestuur samengesteld bestaande uit mensen die op één of andere manier al jarenlang bij de club betrokken waren. De basis werd gevormd door het vorige jaar opgerichte jeugdcomité. De hoofdlijnen van hun beleid waren veelvoudig. Zij wilden een gezonde vereniging met een coherente groepsgeest, met aandacht voor zomer- en winteratleten en vooral heel veel sympathie voor onze jongste atleten, niet voor niets onze toekomst en de potentiële toekomstige smaakmakers van de Belgische atletiekwereld. Er wordt deze jaren niet alleen individueel sterk gepresteerd met nationale en zelfs internationale successen maar ook in groepsverband. Traditioneel behaalden wij overwinningen in grote aflossingswedstrijden zoals de Wellingtonkoersen, de Mars van het leger maar ook podiumplaatsen in dwars door Parijs.

Het duurt ondertussen nog tot eind van de jaren ´80 vooraleer BLOSO aan de grondwerken van de beloofde nieuwe piste begint te werken. De opgelopen vertraging had als onvermijdelijk gevolg dat VS het gedurende jaren moest stellen zonder piste. Als oplossing werd gezocht naar een samenwerking met een club die wel over een degelijke installatie beschikte. Een fusievoorstel van onze kandidaat voorzitter, Godfried Willems, om samen met ZOVA en KAAG te fusioneren tot één grote Oost-Vlaamse club werd door deze laatste vereniging afgewezen. Het samensmelten tijdens de Algemene Vergadering van de VAL in maart 1988 met ZOVA tot VITA kan moeilijk een succes genoemd worden. Reeds na het 1ste jaar waren er grote onderlinge wrijvingen en verlieten de initiatiefnemers van de fusie het zwalpende schip. Etienne Libert krijgt de ondankbare opdracht er het beste van te maken en dient als VS- en VITA-voorzitter het onmogelijke te verwezenlijken.

Vanaf 1991 kan in het Putbosstadion opnieuw aan atletiek gedaan worden. De aanleg van een hypermoderne atletiekpiste, uitgerust met de beste materialen, in combinatie met het organisatietalent van de plaatselijke VS-medewerkers zorgen voor een heropflakkering van de atletiekbeoefening in het Putbosstadion. De KBAB en de VAL erkennen al snel deze kwaliteiten en vertrouwen tal van kampioenschappen en internationale wedstrijden toe aan de organisatoren van het Putbosstadion te Oordegem-Lede, die onder de leiding van Geert Vannieuwenhuyse en Patrick Van Caelenberghe, bewezen het in hun gestelde vertrouwen niet te beschamen. Onafgebroken, van 1991 tot 2004, vinden er ieder jaar Belgische of VAL kampioenschappen plaats. Tijdens de werken aan het Heizelstadion worden in 1995 en 1996 zelfs tot tweemaal toe de Belgische kampioenschappen Alle Categorieën en een Europabeker voor Dames en Heren georganiseerd in het Putbosstadion.

De druk binnen VITA wordt onhoudbaar en begin 1998 beslisten enkele personen om onder leiding van Patrick Van Caelenberghe, toenmalig lid van het Uitvoerend Comité van de KBAB, de nog bestaande VZW Vlierzele Sportief opnieuw aan te sluiten bij de Vlaamse Atletiekliga. Na betaling, voor zijn eigen leden, van een niet onbelangrijke overgangsvergoeding stak het nieuwe Vlierzele Sportief, op 1 november 1998 met een honderdtal leden, ditmaal onder stamnummer 457, opnieuw van wal als zelfstandige atletiekvereniging. Het uitgeschreven beleidsplan werd grotendeels gebaseerd op de doelstellingen die wij ons ook in 1983 gesteld hadden. De kernmensen van dit nieuwe VS bestuur waren trouwens ook de drijvende krachten in het toenmalig jeugdcomité. Dat de beslissing om af te splitsen van de fusieclub de enige juiste was, bewijst het feit dat VS in zijn eerste levensjaar reeds in 3 van de 6 categorieën de promotie naar een hogere afdeling kon afdwingen. Op vijf jaar tijd veroverde de mannenploeg reeds 3 maal de promotie naar een hogere afdeling en in 2003 stootte zij als voorbereiding voor de 60-jarige viering door naar de Ere afdeling van de Vlaamse Atletiekliga. Ook de andere ploegen, de Cadetten en Scholieren alsook de Masters, zowel mannen als vrouwen, promoveerden ondertussen naar de hoogste afdeling terwijl de vrouwenploeg de promotie naar de eerste VAL afdeling bewerkstelligde en klaar staat om ook haar plaats in de Ere afdeling in te nemen.

Naast meer dan 400 competitiesporters telt Vlierzele Sportief vandaag ook een bloeiende jogafdeling van meer dan 350 leden die als actief VS lid op verschillende tijdstippen aan het lopen zijn in het Putbosstadion tijdens en buiten de georganiseerde trainingen. In vijf jaar tijd slaagden onze jogbegeleiders erin meer dan 1 000 onervaren sporters te begeleiden om onafgebroken vijf kilometer te lopen.

VS is hiermee één van Vlaanderens grootste en succesvolste atletiekclubs. Ook op organisatorisch gebied hebben wij onze eigen Flanders Cup Memorial Léon Buyle uitgebouwd tot een meeting van internationaal niveau met de laatste jaren deelnemers uit exact 25 verschillende landen.

Emiel De Craecker
Eresecretaris Vlierzele Sportief