BK duathlon te Oeselgem

Vorig jaar in Antoing BK 2003) dacht ik nog bij mezelf: "Zou je niet beter bij je leest (atletiek) blijven?" Hoe het kan verkeren is onwaarschijnlijk. Tussen Antoing en Halle door leerde ik fietsen, zodat ik vorig jaar, uitgerekend in Oeselgem mijn eerste duathlonoverwinning kon vieren. Toen ik daar dan nog hoorde dat het er dit jaar BkK is kon het niet meer op. Na, en samen met het WK was deze datum met rood aangestipt op de kalender.

De week voor dit kampioenschap kon het me allemaal niet veel maken. In tegenstelling tot een ander Bk, waar ik minstens een week op voorhand de zenuwen voel, had ik nu absoluut geen last van zenuwen. Nooit heb ik zo goed geslapen voor een kampioenschap! 10h maar liefst! Van alle kanten hoorde en voelde ik me de favorietenrol toegeschoven worden. Met de nodige voorzichtigheid was ik ook mijn eigen favoriet, maar een wedstrijd moet nog altijd gereden en gelopen worden.

In Oeselgem werd ik dan toch getroffen door zenuwen, of was het eerder te wijten aan mijn slordigheid. Het ding dat beschreven kan worden als levensreddend, mijn helm, was ik toch niet vergeten zeker. Geen paniek, Dieuwer leende me zijn helm, die trouwens beter zat dan die van mij! Wisselen?
Met de nodige vertraging en de weerkerende discussie of junioren en jeugd A al dan niet samen starten konden we uiteindelijk samen starten. In de start bevestigde ik mijn patent op de kop! Nooit gedacht dat na de examens het lopen zo goed zou gaan? Tijdens die examenperiode kwam in aan max 20km/week. Niet echt veel te noemen! Zoals Karel Pardaens het zo mooi zegt: "Het hoofd en de benen" er bijgehouden en dit resulteerde in 1' voorsprong na het eerste lopen. Het lopen was echt peanuts tegenover het fietsen. Dat was pas werken voor mij. De vele bochten, de wind,...en Peter Geerts die zich kreupel reed achter mij. Zijn rush naar voor slaagde en in zijn wiel stierven velen, behalve Rob Douwen, alias 'Doewe'. Plots haatte ik het stayern! Geluk voor mij kwam de samensmelting er maar op een dikke km van de laatste wissel. Rob nam nog enkele seconden, maar in het laatste lopen haalde ik een turbo boven die mocht gezien worden (al zeg ik het zelf) Op 2,5km liepen Rob en Peter nog tegen een achterstand aan van respectievelijk 37" en 1'. Zoals eerder vernoemd waar ik die turbo haalde, ik weet het zelf niet.

Na een mooie spannende wedstrijd van 1h mocht ik me de nieuwe Belgische kampioen duathlon Jeugd A noemen. Hiermee volg ik Dries Torfs op. Mijn eerste Belgische titel ooit. Wat ben ik er trots op en zal dit moment dat ook eeuwig koesteren! Die tricolore trui gaat nooit meer weg! Die eerste titel pakken ze mij niet meer af!

Toch nog een bedankje aan alle aanwezigen voor de aanmoedigingen en voor het geven van tijdsverschillen. Het heeft me echt geholpen, dank u!

Een gelukkige kampioen van België duathlon 2004

-Wouter Baetens-